Câna bastım gonce veş peykânını ey tâze gül
Cânı kim cânânı için sevse cânânın sever
Cânımın cevheri ol lâ’l-i güher-bâra fidâ
Cânımın cism ile zevk-i ittisâli kalmadı
Canlar verip senin kimi cânâne yetmişim
Cem’ gönlün devr cevrinden perişân olmasın
Çerağ köydirecek âteş-i nihânımdan
Çerh her ay başına salmış kaşından bir hayâl
Çeşm-i sûret-bâzıma müjgân saf-i hengâmedir
Çeşmimi eşk ile genc-i dür-i meknûn ettin
Cihân icre her fitne kim olsa hâdis
Çihre-i zerdimde gör hem-dem sirişk-i âlimi
Cilve-i aks-i ruhun âyinede ey reşk-i hûr
Cismimi yandırma rahm et yaşıma ey bağrı taş
Çünkim gözüme gelmedi hergîz hayâl-i hâb
Dâğ-i hicrân ile yanmaktan ciğer kan olsa yeğ
Değilsin çoktan ey gerdûn cihân seyrinde yoldaşım
Dehenin derdime dermân dediler cânânın
Dehenin şevkini can-sûz gümân etmez idim
Dehr bir menzil halâyık kâr-bânı pîş imes

Sayfa 3 / 16