Gel ey râhat sanan esbâb-i cem’in kılma nâ-danlığ
Gelir ol serv-i sehi ey gül ü lâle açılın
Ger değil bir mâh mihriyle benim tek zâr subh
Gerçi ey dil yâr için yüz verdi yüz mihnet sana
Gerd-i rehin ey eşk yudun çeşm-i terimden
Germdir şâm ü seher mihrinle çerh-i lâciverd
Girip mey-hâneye mûğ meşrebiyle kim ki hû eyler
Giryedir her dem açan gamdan tutulmuş gönlümü
Gitti elden sanemin sünbül-i müşg-efşânı
Gönlüm açılır zülf-i perişânını görgeç
Gönül tâ var elinde câm-i mey tesbîhe el urma
Gönül yetti ecel zevk-i ruh-i dil-dâr yetmez mi
Gönülde bin gamım vardır ki pinhân eylemek olmaz
Gör şirişkim şeb-i hicran deme kim kandır bu
Gördüm ol hur-şîd hüsnün ihtiyârım kalmadı
Görmesem her göz açanda ol gül-i ra’nâ yüzün
Görüp mühlik benim çevremde bahr-i aşk tuğyanın
Göz hatından merdümin mahv etmedin bulmaz murâd
Göz karesi eşk-i gül-gûnumda hâlin sadkası
Göz yaşımdan sûz-i pinhânım kılar ârif kıyâs

Sayfa 7 / 16