Vaslın bana hayat verir firkatin memât
Veh ne kâmet ne kıyâmet bu ne şâh-i gül-i terdir
Yâ men ahâta ilmüke’l-eşyâe külleha
Yâ Rab hemîşe lûtfunu kıl reh-nümâ bana
Yakma cânım nâle-i bî-ihtiyarımdan sakın
Yanan aşk âteşine âteş-i düzahtan iymindir
Yâr hâl-i dilimi zâr biliptir bilübem
Yâr kılmazsa bana cevr ü cefâdan gayrı
Yâr vaslın isteyen kesmek gerek candan tama’
Yere düşmez her ne ok kim atsa ol ebrû-kemân
Yeter ey felek bu cefâ yetir men-i zâre serv-i revânımı
Yine ol mâh benim aldı karârım bu gece
Yıktı sâki bir ayağ ile ten-i efgârı
Yolunda can veren kimi derûnumda alâmet var
Yürü yeter bana ey sîm-i eşk bî-dâd et
Yürütmeniz arakı meclis içre bâde ile
Yüzünü gözgüye gaybette ohşadan gâfil
Zâ’ir-i mey-hâneyim muğ secdesidir tâ’atim
Zevk şevkiyle cihan kaydın çeken zahmet çeker
Zihî cevâhir-i ihsân-i âma ma'den-i hâs

Sayfa 15 / 16