Sabâ lûtf ettin ehl-i derde dermândan haber verdin
Sabâdan gül yüzünde sünbül-i pür-pîç ü tâb oynar
Sabrım alıp felek bana yüz bin belâ verir
Sabûh için bana dürd-i mey-i şebâne yeter
Saçın endîşesi tahrîk-i zencîr-i cünûnumdur
Sâkiyâ câm tut ol âşıka kim kayguludur
Sâkiyâ mey sun ki dâm-i gam durur hüş-yârlığ
Sanma ki bülbül açar uçmağa bâl ü perini
Şeb ki miftâh-i meh-i nev ola gencîne-güşâ
Secdedir her kanda bir büt görsem âyînim benim
Şem-i şâm-i fırkatım subh-i visâli n’eylerim
Şem’-i rûyun âf-tâb-i âlem-arâdır senin
Sen yüzünden âlemi rûşen kılıp saldın nikâb
Şerbet-i lâ’lin ki derler Çeşme-i Hayvân ana
Serv-i âzâd kadinle bana yek-san görünür
Seyr kıl gör kim gül-istânın ne âb ü tâbı var
Şifâ lutf et dil-i bîmâra lâ’l-i nûş handinden
Şifâ-yi vaslı kadrin hecr ile bîmâr olandan sor
Sipihrin fâriğim vaslında mâh ü âf-tâbından
Su verir her subh-dem göz yaşı tiğ-i ahıma

Sayfa 13 / 16